ბედნიერი ვარ რომ არ ვნანობ და მსიამოვნებს ამაზე ფიქრი...

აბა მეტი რას უნდა ნიშნავდეს ბედნიერება თუ არა სასიამოვნო დეტალების ერთობლიობას... ვყავარ ზუსტად ისეთი როგორიც ვარ და არ ვფიქრობ, არ ვამოწმებ აზრებს და ქცევებს, არ ვუფიქრდები სიტყვებს როგორ უნდა ველაპარაკო, ყოველგვარი თავის მოწონებისგან თავისუფალი ვარ...

მასთან საკუთარ თავთან რომ ვარ იმაზე მეტად თავისუფალი რომ ვარ ეს მსიამოვნებს... რომ არ ვმალავ მეს და იმას რომ არ ვუმალავ სინამდვილეში ზოგჯერ როგორიც არ მომწონს საკუთარი თავი...

ისეთი რომ არის სხვას რომ ვერ აღაფრთოვანებს შემდეგ შეძენილი ღირებულებებით და მე რომ ვგრძნობ რომ ზუსტად ადამიანთან რომ მაქვს ურთიერთობა. სხვა რაღაცებით რომ არ ვაფასებ და მხოლოდ ადამიანი მიყვარს... სხვაგან არსად გაგონილით და წაკითხულით რომ არ არის ასეთი და თავისთავად რომ ასეთია.

ისიც მსიამოვნებს უმცირესობაში რომ ვარ... მე რომ ვიცი იმ უმცირესობაში! და მე რომ არ ვგავარ იმ სხვებს ადამიანების სხვადასხვა კუთხით დაყოფა რომ უყვართ... ამ კუთხეზე ხაზის გასმა რომ უყვართ...

დიდი ხანი ხომ არ არის გასული მას შემდეგ რაც გავიგე კოსმოსიდან სახელმწიფოების საზღვრები სულ არ მოსჩანსო.. იქედან ვერც ადამიანების წარმოშობას გაარკვევო...

მე ბევრი არ დამჭირვებია ამის გადასალახად... სხვებს ეს საკითხი მთელი ცხოვრება აწვალებთ..

ან ეს რა საკითხია ისეთი რომ ამის გამო ჩემს ფიქრებზე უარი მეთქვა...

ან ეს რა არის იმასთან როცა იცი რომ სულ მოგისმენს, ყველანაირს აგიტანს... არაფრით და არასდროს იქნება გამაღიზიანებელი... სულ ეყვარები ისე რომ არ ჩათვლის საჭიროდ დამატებითი საშუალებებით გამოხატოს, მე ხომ ვიცი როგორია, როგორ იღიმის, როგორ განიცდის, როგორ მიყურებს, ტკივილს როგორ ითმენს, როგორ არ იმჩნევს...ზრუნავს...

მსიამოვნებს რომ არავის ვადარებ, არ ვიტანჯები სხვებთან შედარების განცდებით. ის სხვა რომ არ გავს მას ეს მახარებს.

როგორი თბილია მაშინაც როცა მის ადგილზე ყინულივით და ხმაურით დავაბრუნებდი ყველა გაცემულ გრძნობას. როგორ ითმენს უიმედობას. როგორ ჯერავს იმისაც კი რაც არა აქვს, ვინც არ ყავს...

როგორ არა აქვს არცერთი აკრძალვა... როგორ ვეიმედები...

როგორ ერთად ვართ და მაინც ერთადყოფნაზე ვოცნებობთ... როგორ არ გადის ეს დღეები მის გარეშე და მაინც ის ვისაც შევხვდები კიდევ ერთხელ ამ სამყაროში თვითონ არის.

მაინც ვერ ვხსნი იმას თუ როგორ და რატომ ვარ დარწმუნებული, რომ ყველაფერის პატიება შეუძლია...

22.11.11

Pieter Bruegel - (telekom)

telekomi The End

რაღაც მანძილის განვითარება და დაფარვა მოძრაობა არაა.

მანძილი არსებობის მხოლოდ რომ სამსახურიდან სახლით შემოიფარგლება და რომ იდეები მხოლოდ ორ ლარიან ბლოკნოტში იწერება, რჩება და არავინ უბრუნდება.

> რომ> კიდევ ის კავშირია , ხანდახან ადამიანებთან კავშირზე მეტად რომ გაეგება და რომელთან ერადაც ვიცი რომ ხვალაც იმ გზის გავლა მიწევს რაც გუშინ, რომ ყოველ დილით გამახსენდება როგორ გავს ეს დილაც ზოგადად დილას, რომ ამ წლის გაზაფხულიც მხოლოდ სეზონის შეცვლა იყო და მეტი არაფერი.

ხვალ გავაკეთებ იმას, რაც დღეს ვერ გავაკეთე, ხვალ იმაზე ვიფიქრებ რაც >ხვალ< უნდა გამეკეთებინა და ვერ გავაკეთე და გადავდე... ხვალ ხეს დავრგავ, ინტენსიურად ვიხელმძღვანელებ იმ წიგნით ყველა დღე რომ ხვალ უნდა წამეკითხა აქამდე, ხვალ ავდგები დილის შვიდ საათზე რომ ყველაზე სუფტა ჰაერი შევისუნთქო,ხვალ დავესწრები წირვას, ხვალ ავიყვან მოძღვარს, ხვალ ვისწავლი აღსარების ჩაბარებას, ხვალ ყველას გავუცინებ, ყველას ვეტყვი გამარჯობას, ხვალ დავურეკავ დიდი ხნის მოუკითხავ ძველ ახლობელს. ხვალ ვისწავლი, ხვალ დავწერ იმ ადამიანებისთვის სასიკეთო პროექტს რომელთა უფლებების დაცვა და კეთილდღეობა სულ მაინტერესებს. ხვალიდან ლუდსაც დღე გამოშვებიტ დავლევ. ხვალიდან ჩუმად ვიქნები, ხვალ ყველაფერს ვიტყვი, ყველას გავცემ პასუხს, ხვალ ამ ცხოვრებას მოვერგები, ხვალიდან დავიწყებ ისეთი ცხოვრების მოწყობას ხვალემ რომ აგარ შემაშინოს. ხვალ ჩემში სიცივეს გავადნობ... და ყველა ადამიანს ვინც მიყვარს ყველაზე ტკბილი სიტყვბით გავუთამამდები.

და amaTganda amasobaSi ზუსტად ვიცი ხვალ ერთადერთს რასაც მოვახერხებ რომ გავაკეთო სარკეში ჩავიხედავ და მოხუცებულ მეს დავინახავ.

ხვალით სანამდე ვიცხოვრებ, ალბათ სანამ ხვალ იარსებებს, ალბათ სანამ მე ვიქნები... ხვალამდე

ლექსი არაფრის დიდებით

ფიქრს მინდა გავექცე არაფრის დიდებით

და ყველა მოვლენა მეჩვენოს სულერთი,

ხმაური მიყვარდეს? არაფრისდიდებით!

სიჩუმემ დამღალოს? ხომ არ გასულელდი?!

მე დამღლის მუდმივი გრძნობების გამოცდა,

განწყობა _ ფერი რომ არასდროს ეცვლება,

ტანჯვა, თუ შემთხვევით რაიმე წამომცდა

და დილა, რომლისაც რატომღაც შემრცხვება

მე დამღლის ვიღაცა მუდმივი ხალისით,

სიცილით, რომელსაც ფინალი არ უჩანს,

ყვავილთა ქორწილის აკრძალვა მაისით,

ამ ლექსში რითმისთვის ნათქვამი ალუჩა.

მე დამღლის სამოსის მოდური შერჩევა,

სარკე _ არსებობის პირადი პასპორტი,

ჩემს მარტოობაში ვიღაცის შემჩნევა

და ის, რომ გავხდი და წელშიაც გავსწორდი.

მე დამღლის თამაში პატარა სცენაზე,

ბავშვურად მე თვითონ ცარცით რომ მოვხაზე,

სათქმელი ტკივილით მომდგარი ენაზე,

ტუჩებით გათხვრილი ამბორი ლოყაზე.

მე შემშლის: ბოდლერი, ლორკა და ედგარ პო,

ბახზე და მოცარტზე ლექსების კონცერტით,

მთვარეს გვირგვინივით ატმების ედგა რტო

და ახლა სიგარეტს _ ქალის თითს მოვწევდი.

                                             27 მაისის 2005 წ.

                                                         g. zanguri

FAKE - FALSO Maria Callas: "AVE MARIA" Schubert

indefinite's article #4

მინდა, რომ ჩემში არსებობდეს არ არსებულთან შეგუების თვისება... მინდა შემეძლოს უ–მინდობა და უა–მინდობის ატანა... 

მინდა შენ–ს–გან: (შენ შეიძლება იყო: მეგობარი, სამსახურიანი და უსამსახურო "უნერვო" ადამიანი, ქუჩაში შემხვედრი – შენ, ჩემი უახლოესი – შენ, წიგნში წაკითხულო საინტერესო შენ, უბრალოდ, შენი დაწერილი ჩემი წაკითხული – შენ, დილის 8 საათზე გასაყიდად გამოტანილ ყვავილებთან მისული მყიდველი – შენ, ღვთისმოსავი – შენ, უანგარო სიკეთის და ფიქრების მქონე – შენ, საყვარელ ადამიანთან ერთად მოსეირნე – შენ და უამრავი – შენ, ვინც და რაც ჩემში დადებით ემოციებს იწვევ), მინდა შენგან კი არ "გადმომედოს", მინდა "შენ" სულ მყავდე ახლოს, რომ გხედავდე, ვოცოდე შენნაირების არსებობის შესახებ და მოვექცე შენი შთაბეჭდილების და არა ზეგავლენის ქვეშ...

ბევრ ნაკლს შორის რაც ჩემთვის სიტყვა "მინდა"–ს გააჩნია,  ახალგაზრდულ ასაკსაც ნიშნავს და მსიამოვნებს კიდეც ეს სიტყვა ასეთი აქტუალური რომაა .

მიყვარს დიდი სიხარული, რომ გატოვებინებს რაღაცა ისეთს, ამ "სიხარულს", რომ შეინახავ მასში და შემდეგ რომ შესაძლებლობას გაძლევს, რამდენჯერაც მოგინდება იმდენჯერ მიუბრუნდე და იპოვო მასში უკვე პატარა, მაგრამ სიხარული, შენახული სიხარული. შენს მიერ ნახული.

მინდა და მიყვარს წერილები, წერილებით ურთიერთობა, ოღონდ ვარჩევ ხელნაწერებს და არა "ნა–ბეჭდებს" ,  სახლის და არა ელექტრონული "სახლის" მისამართებს. . .

მინდა და მიყვარს  სტაბილური მონატრების დარღვევის შეგრძნება, და ადამიანი ვისაც აქვს ჩვევა დადებითად დაგირღვიოს ყოველგვარი სტაბილურობა.